De Demand Index (DI) is een complexe technische indicator die in de jaren 70 is ontwikkeld door James Sibbet. De indicator combineert koersbeweging (prijs) en volume om de instroom (vraag) en uitstroom (aanbod) van kapitaal in een aandeel of markt te meten.
Het unieke aan de Demand Index is dat het vaak fungeert als een leading indicator (voorlopende indicator): volume-veranderingen gaan vaak vooraf aan grote trendomkeertjes in de koers.
Hoe werkt de Demand Index?
De indicator schommelt rond een nullijn (0) en wordt meestal weergegeven als een oscillator onder de koersgrafiek.
- Boven de nullijn (> 0): Er is sprake van koopdruk (Buying Pressure). De vraag (Demand) is groter dan het aanbod. Dit duidt op een bullish markt.
- Onder de nullijn (< 0): Er is sprake van verkoopdruk (Selling Pressure). Het aanbod is groter dan de vraag. Dit duidt op een bearish markt.
- Extreem hoge/lage waarden: Wijzen op een overbought of oversold situatie.
Belangrijkste signalen:
- Divergentie (Afwijking): Als de koers een nieuwe high maakt, maar de Demand Index maakt een lagere high, dan verzwakt de koopdruk. Dit is vaak een krachtig signaal voor een naderende trendomkeer (trend reversal).
- Nullijn-kruisingen: Een kruising van beneden naar boven over de 0-lijn geldt als een koopsignaal. Een kruising van boven naar beneden als een verkoopsignaal.
- Piekvorming: Een plotselinge, extreme piek in de Demand Index (omhoog of omlaag) voorspelt vaak dat de huidige trend zijn top of bodem nadert omdat het volume “uitgeput” raakt
Vanwege de complexiteit rekenen traders dit zelden handmatig uit. In platformen zoals ProRealTime, TradingView of MetaTrader is de indicator ingebouwd (vaak onder de naam Demand Index). De standaardinstelling voor de berekening is bijna altijd 19 perioden, zoals James Sibbet het oorspronkelijk heeft ontworpen.